‘Jeetje, het lijkt wel een universiteit!’

Bron: PZC 7 juli, door Wendy van den Hurk

 

Waaaaaauw! Job ge­looft zijn eigen ogen niet. Is dít zijn nieuwe school? Ge­woon jammer dat hij na de zomer alleen groep acht nog maar hoeft.

Hij zou er bijna een jaartje voor willen blijven zitten... En terecht. Het Kroonjuweel - de verzamelnaam voor de brede school - is schitterend geworden.

Dat begint al op het schoolplein.

De twee scholen, Het Kompas en ' t Mozaïek, worden er gescheiden door een frivool klinkerpaadje. De fietsenrekken zijn hypermodern.

Over een jaar, als de gemeente er weer wat geld voor heeft, staan er splinternieuwe speeltoestellen. Tot die tijd vermaken kinderen zich best met de tafeltennistafel. Alleen jammer dat de mooie, grote zand­bakken alweer weg moeten. Foutje van de gemeente. Zandbakken worden tegenwoordig niet meer hygiënisch geacht.

De entree is groots. Er is zelfs een receptie, al is nog niet zeker of daar ook daadwerkelijk iemand komt te zitten. Maar de aula, met al het licht dat binnen valt langs subtiele houten beschotting en sjieke lampen, is indrukwekkend.

Zo indrukwekkend dat Job (11) rondjes draait met opgeheven hoofd en open mond. „Het lijkt wel een universiteit!"

De ' Kompasser' was de laatste tijd al vaak even naar de bouwplaats gefietst. „ Ik heb zelfs stiekem bin­nen gekeken. Ik wist dus al wel dat de school mooi zou worden, maar zó mooi?" Samen met zijn klasge­nootjes rent hij dolenthousiast langs de lokalen. Die zijn groot.

En hebben gootsteenkastjes die eens níet kapot zijn, constateert Romée. Een heel verschil met hun oude school, waar na dertig jaar 'tijdelijk verblijf' in porto-cabins zo'n beetje álles stuk is.

Omdat het een brede school is, wordt alles gedeeld. Van de docen­tenkamer tot de sportzaal. Maar ook het handvaardigheidslokaal.

Alle ruimten zijn voorzien van elektrische scheidingswanden. Die staan in principe open, vertelt Kompasdirecteur Joost Luteijn.

„Van de klaslokalen niet, maar ook daar kan het wel eens nuttig zijn.

In de toekomst gaan we misschien ook het plein delen."

De school is van alle gemakken voorzien: alle lokalen hebben elek­trische zonneschermen, overal zijn netwerkaansluitingen keurig in de vloer verwerkt en Luteijn hoeft nooit meer over rondslinge­rende jassen en tassen te struike­len: de kapstokken zijn mooi in de muur weggewerkt. Eigenlijk is ook hij nog een beetje beduusd van al­le luxe. „Dit is gewoon geweldig.

Dat je een programma van eisen indient en dat al je wensen nog uitkomen ook. En het kost me aan vaste lasten geen cent meer. Maar ja, aan de andere kant: dat mocht ook wel. Eigenlijk zou de nieuwe school er tien jaar geleden al staan. Deze was het wachten waard